Doktorzy z piekła rodem.
Przerażające świadectwo nazistowskich eksperymentów na ludziach

Po śmierci Żyda, któremu nie uszkodzono czaszki, delegat oddziela głowę od tułowia i lokuje w odpowiednim miejscu, przenosząc w hermetycznie zalutowanej cynowej puszce specjalnie zrobionej do tego celu i wypełnionej konserwującym płynem.
doktor Hirt

Oskarżeni Rudolf Brandt i Wolfram Sievers zostali uznani winnymi i skazani za być może najbardziej odrażające zbrodnie – mordowanie cywilów i członków sił zbrojnych narodów będących w stanie wojny z Niemcami. Mówiąc dokładniej, otrzymali zarzut zamordowania stu dwunastu Żydów celem skompletowania kolekcji szkieletów dla Uniwersytetu Rzeszy w Strasburgu. Ta zbrodnicza akcja miała miejsce w obozie koncentracyjnym Natzweiler.

Dowodem oskarżenia 175 był raport doktora Hirta wysłany przez Sieviersa w lutym 1942 do Rudolfa Brandta, w którym Hirt stwierdza:

Mamy do dyspozycji prawie kompletną kolekcję czaszek wszystkich ras i typów ludzi. Jednak dostępnych jest tylko kilka okazów czaszek rasy żydowskiej, co uniemożliwia wyciągniecie precyzyjnych wniosków z ich badania. Wojna na Wschodzie [z Rosją] daje nam teraz okazję uzupełnienia tego niedoboru. Zdobywając czaszki żydo-bolszewickich komisarzy reprezentujących prototypy odrażających, lecz charakterystycznych podludzi, mamy szansę otrzymać niepodważalny naukowy dokument.

Najlepszą praktyczną metodą uzyskiwania i kolekcjonowania czaszek jest bezpośrednia pomoc Wehrmachtu, który może policji polowej przekazywać złapanych żydo-bolszewickich komisarzy. Specjalnie wyznaczony pracownik jest odpowiedzialny za zabezpieczanie „materiału”; ma dostarczać wcześniej wybrane fotografie, pomiary antropologiczne i dodatkowo – o ile to było możliwe – dane dotyczące więźnia, jak pochodzenie, data urodzenia i inne.

Po śmierci Żyda, któremu nie uszkodzono czaszki, delegat oddziela głowę od tułowia i lokuje w odpowiednim miejscu, przenosząc w hermetycznie zalutowanej cynowej puszce specjalnie zrobionej do tego celu i wypełnionej konserwującym płynem.

Po dostarczeniu czaszki do laboratorium, przystępuje się do testów porównawczych i badań anatomicznych. Ponadto, na podstawie patologicznych cech czaszki, jej budowy, pojemności mózgu i tym podobnych, określa się przynależność do odpowiedniej rasy. Bazą do tych studiów są fotografie, pomiary i inne dane uzyskiwane z czaszki i ostatecznie same testy przeprowadzane na czaszce.

Później Himmler, Sievers i Rudolf Brandt postanowili pozyskiwać czaszki więźniów obozu koncentracyjnego w Auschwitz, zastępując je czaszkami Żydów zabijanych na wojnie z Rosją. Sievers pisał w czerwcu 1943:

Ogólnie pozyskano sto piętnaście osób, siedemdziesiąt dziewięć to Żydzi, trzydzieści to Żydówki, dwie były Polkami i cztery osoby pochodziły z Azji.

Ciała Żydów wysyłano do Strasburga. Po roku wojska aliantów podeszły pod Strasburg, gdzie znaleziono to potworne miejsce, w którym rasa panów zgromadziła eksponaty. Sievers był tak przerażony postępem wojsk sprzymierzonych, że we wrześniu 1944 roku wysłał do Rudolfa Brandta telegram, w którym czytamy:

Profesor doktor Hirt zebrał kolekcję szkieletów, jakiej nigdy przedtem nie było. Ponieważ z tym projektem wiążą się bardzo rozległe badania naukowe, jeszcze nie zakończono oddzielania ciał od szkieletu. Kolekcja przy pozbawieniu szkieletów ciała może pozostać nierozpoznawalna.

Doktor Hirt wyznaczył dwóch asystentów do pocięcia osiemdziesięciu sześciu ciał i potem poddania ich kremacji, jednak było to zbyt trudne zadanie dla dwóch ludzi. Dowód na to rozmyślnie przeprowadzone morderstwo i upiorne oddzielanie ciał od kości nie został zniszczony. Zdjęcia tych ciał i komór gazowych w obozie koncentracyjnym Natzweiler, gdzie mordowano ludzi z przeznaczeniem ich szkieletów do kolekcji szkieletów żydowskich, zostały odnalezione przez władze francuskie po wyzwoleniu Strasburga. Opisywały one ponurą historię masowych mordo lepiej, niż zrobiliby to świadkowie i dokumenty.

SPIS TREŚCI

Wstęp Eliego Wiesela – Bez sumienia 15
Wstęp doktora Fredericka R. Abramsa 21
Wprowadzenie 35
1. Październik 1946. Westover Air Field, Massachusetts 42
Nabór Departamentu Wojny Stanów Zjednoczonych 46
Rozpoznanie i lot 47
Alarm nad Północnym Atlantykiem 49
Bezpieczne lądowanie w Paryżu 50
Na pokładzie Douglasa C-47 Skytrain w locie do Frankfurtu 51
Końcowy, niespokojny lot 52
2. Norymberskie procesy zbrodni wojennych 54
Historia pierwszych międzynarodowych procesów norymberskich 55
Proces głównych przywódców nazistowskich 57
Zbieranie dowodów przedprocesowych 58
6 listopada 1946 60
3. Późniejsze postępowania prawne (procesy drugiego stopnia) 62
Moj pierwszy dom w Norymberdze 63
Pałac Sprawiedliwości 66
Słabo się orientuję 68
Spotkanie z moimi współpracownikami 72
Córka Niemca, przywódcy nazistowskiej organizacji w Chicago 72
Organizacja pracy reporterów sądowych 74
4. Sprawa nr I – „sprawa medycyny” 76
Członkowie Trybunału 76
Postawienie w stan oskarżenia 77
Oskarżeni 82
Chwila wytchnienia po pierwszym szoku 86
Grand Hotel 87
Święto Dziękczynienia 1946 90
9 grudnia 1946 91
Wstępne oświadczenie generała Taylora 93
Zbrodnie masowych eksterminacji 95
Nielegalna eutanazja 95
Ochrona zwierząt 97
10 grudnia 1946 97
5. Eksperymenty z dużymi wysokościami 99
Raport z autopsji 103
Zeznanie Waltera Neffa 105
Zeznanie oskarżonego Rudolfa Brandta 111
Zeznanie oskarżonego doktora Romberga 113
6. Eksperymenty z zamrażaniem 116
Kobiety używane do rozgrzewania 125
7. Eksperymenty z malarią 130
Wyjątki z zeznań księdza Leo Miechałowskiego 133
Wyjątki z zeznań Augusta H. Viewega 136
8. Eksperymenty z regeneracją kości, mięśni i nerwów oraz z transplantacją kości 140
Wyjątki z zeznań Władysławy Karolewskiej 145
Wyjątki z zeznań eksperta, świadka doktora Leo Alexandra 154
9. Eksperymenty z gazem musztardowym 156
10. Eksperymenty z sulfanilamidum 160
Zeznanie Jadwigi Dzido 165
Zeznanie doktora Leo Alexandra 172
11. Eksperymenty z wodą morską 175
Wielki dramat na sali rozpraw 178
12. Moje życie w Norymberdze 189
Hebelstrasse 8 191
Inny historyczny dom przy Hebelstrasse 194
Rosnące zobojętnienie wobec tego, co oznacza człowieczeństwo 195
Bomba nazistowskich terrorystów w jadalni Grand Hotelu 197
13. Eksperymenty z żółtaczką zakaźną 199
Wyjątki z zeznań doktora Karla Brandta 200
14. Sterylizacja 203
Sterylizacja promieniami rentgenowskimi 206
Zeznanie Viktora Bracka 210
15. Eksperymenty z tyfusem (durem brzusznym) 211
Zeznanie doktora Eugena Kogona 213
Zeznanie doktora Rose’a 216
16. Eksperymenty z trucizną 220
Zeznanie doktora Eugena Kogona 221
17. Eksperymenty z bombą zapalającą 224
Zeznanie doktora Eugena Kogona 226
18. Eksperymenty z ropowicą, polygalem i fenolem 228
Eksperymenty z ropowicą (zapalenie i infekcja) 228
Zeznanie Heinricha W. Stoehra 229
Eksperymenty z krzepliwością krwi 232
Oświadczenie złożone pod przysięgą przez doktora
Fritza Friedricha Karla Raschera 233
Eksperymenty z fenolem (odmą gazową) 234
Oświadczenie doktora Hovena 235
Zeznanie doktora Dinga-Schulera 236
19. Kolekcja żydowskich szkieletów 238
20. Eutanazja 241
Protest biskupa Limburga 244
Dowód oskarżenia 428 245
21. Etyka medyczna 252
Dozwolone eksperymenty medyczne 257
Oświadczenie głównego prokuratora Międzynarodowego
Trybunału Wojskowego, Roberta H. Jacksona 259
22. Orzeczenia i wyroki w „sprawie medycyny” 260
Wyjątki z ostatniego słowa oskarżonych 261
Wyroki – 20 lipca 1947 267
Petycje i egzekucje 268
23. Powrót do domu 272
Szok kulturowy 275
Nocne koszmary 276
Praca w charakterze reportera w Izbie Reprezentantów Stanów
Zjednoczonych 277
Telewizyjny serial o Holokauście 279
Prezydencka komisja do sprawy Holokaustu 280
Dni pamięci 280
Spotkanie z hitlerowskim reporterem sądowym 281
24. Konfrontacja z opiniami przeczącymi istnieniu Holokaustu 285
Ponownie otwarte rany 286
Instytut Utrwalania Świadomości Istnienia Holokaustu 287
Spotkanie z Eliem Wieselem 287
Wywiad dla fundacji Stevena Spielberga SHOAH 288
Ponowna konfrontacja z przeczeniem istnieniu Holokaustu 289
Dalsze zaczepki 290
Dalsze próby negowania istnienia Holokaustu 291
Na Broadwayu z Tonym Randallem 291
Posłowie 293
Aneks: Szczegółowe dane dotyczące „sprawy medycyny” 297
Bibliografia 299
Podziękowania 302